Onaylanma ihtiyacı, çoğunlukla çocuklukta koşullu sevgi, sürekli eleştiri ve görülmeme deneyimlerinden kaynaklanır. Bu ihtiyaç, yetişkinlikte karar vermede zorlanma, sürekli başkalarının beğenisini arama ve sosyal ilişkilerde dengesizlikler yaratabilir. Ancak farkındalık ve terapi ile içsel onay geliştirilerek, özşefkat ve sınır koyma becerileri kazanılarak bu ihtiyaç dönüştürülebilir. Gerçek onay, dışarıdan değil, kendimizden gelir.